یادداشت| نگاهِ مخلصانه رئیس‌جمهور شهید به کرمانشاه

به گزارش صبح کرماشان به نقل از خبرگزاری تسنیم از کرمانشاه، در تاریخ مدیریت دولتی، میان دو نوع برخورد تمایز آشکار است: مدیریتِ «تئوریک و تشریفاتی» و مدیریتِ «میدانی و دغدغه‌مند». شهید رئیسی، با آن روحیه‌ متواضع و در عین حال سخت‌گیر در مسیر حق، از گونه دوم بودند؛ از نوع مدیرانی که زبانشان، زبانِ اعداد و ارقامِ خشک آماری نبود، بلکه زبانِ «سهمِ حقِ مردم» بود.

وقتی نگاهی به رویکرد ایشان نسبت به استان کرمانشاه -از آنچه گفته است و خواسته است- می‌اندازیم، با یک الگوی مدیریتی مواجه می‌شویم که «استان» را نه یک واحد اداری، بلکه یک «مجموعه از نیازهای انسانی» می‌دید. در میان تمامی چالش‌های اقتصادی، ایشان همواره بر روی یکی از حساس‌ترین زخم‌های اجتماعی کرمانشاه دست می‌گذاشت و آن معضل بیکاری بود.

رئیس‌جمهور شهید می‌دانستند که در کرمانشاه، بیکاری تنها یک مفهوم اقتصادی نیست؛ بلکه یک چالش اجتماعی و امنیتی است که می‌تواند آرامشِ خانواده‌ها و امیدِ جوانان را به مخاطره بیاندازد. او بر این باور بود که دولت نباید تنها به «توزیع کمک» بسنده کند، بلکه وظیفه اصلی، «خلق فرصت» و «بنیان‌گذاری اشتغال» است.

نگاه ایشان به کرمانشاه، نگاهی از جنس «توسعه‌ پایدار» بود؛ یعنی تبدیل ظرفیت‌های کشاورزی، صنعتی و گردشگری این استان به فرصت‌های شغلی برای جوانان پرشور و تشنه‌ی کار استان.

یکی از بارزترین ویژگی‌ ایشان در مواجهه با استان‌های با ظرفیت بالایی چون کرمانشاه، «تاکید بر عملکرد استانداران» بود، با نگاهی نظارتی و در عین حال حمایتگر، استانداران را به یک وظیفه مقدس فرا می‌خواندند: «خدمتِ بی‌واسطه به مردم». پیام ایشان به مسئولان ارشد در کرمانشاه همواره روشن بود: «معیار موفقیت شما، میزان رضایتِ مردم در روستاها و حاشیه‌هاست، نه گزارش‌های براقِ اداری در مرکز استان.» ایشان از استانداران می‌خواستند که از کرسی‌های تشریفاتی فاصله گرفته و در دلِ مشکلاتِ مردم، به دنبال راه حل باشند.

در واقع، دغدغه اصلی ایشان نسبت به مردم کرمانشاه، عبور از «سیاست‌های توزیعی» و رسیدن به «سیاست‌های تولیدی» بود. ایشان می‌خواستند کرمانشاهی‌ها، به‌ویژه جوانان، خودشان «سازنده» باشند، نه صرفاً «منتظرِ حمایت».

امروز که یاد ایشان را گرامی می‌داریم، بزرگترین ادای احترام به این شهیدِ مخلص، بازگشت به همان مسیر است: تبدیلِ دغدغه‌های ایشان به پروژه‌های اجرایی، تبدیلِ نگاهِ «خدمت‌گزارانه» به فرهنگِ مدیریتی، و حرکتِ بی‌وقفه در راستای حل معضل بیکاری برای پایان دادن به رنجِ خانواده‌های کرمانشاهی.

روحشان شاد و یادشان جاوید.

یادداشت از امرالله عظیمی، مدرس دانشگاه

انتهای پیام/